دریای تنهایی

سراب عشق

daryayetanhaei — Fri, 28 Aug 2009 16:25:36 GMT

آمدم اما بی دل ، بی تو ، بی خود ، بی جان
دلکم نمی دانم چه می دانی از این دنیا
که می خواهی بمانی بی من و تنها
ا ی خدا ، خدای ما و تنهایی ،
خدای دریا و پری دریایی
چرا اینگونه چرخ زمان
چرا اینگونه گذشت این زمان
بار الها برسانش به شادی ، به عشق و شادکامی
تا رسم به آرامش و مهر و تو خواهی
پروردگارا ، کجاست مرز خوشبختی ،
کجا نهادی خط بی مرزی ، که رسانیم یکدیگر بدانجا ،
که نمانیم اینطور تنها ، که نخوریم غمها
دگر ندارم اشکی برای گریه ، که خشکیده ابر گریه
چگونه الان حالش ، چگونه است احوالش
نداد جوابی به پرسشم ، نداد پاسخ به خواهشم
نباشد دل بی دلدار پیدا ، نباشد امید از پس فردا
ای دل ای امید تا به کجا
این عشق نومید من به کجا
کردم دل بهر حضورت
گشتم خالص و سرگشته و مهجورت
بردی امید دوستی را به سراب
گذاشتی زخم خار و درخت خشکیده و توبه ی آب

نامه نه خاطره

daryayetanhaei — Fri, 28 Aug 2009 16:07:44 GMT

به نام لحظه های با تو بودن
امروز می نویسم یرای فردا ، برای تو ، برای آینده ، برای ....
امروز نامه می نویسم نه خاطره
امروز از تو می نویسم ای زیبا کره
ای انگبین و شهد آلود ، ای پری
یک دنیا آرزو دارم ، تا ازم دل بری
سلام بر حباب های ترکیده و از هم پکیده
سلام بر پرده های از هم دریده
سلام به پاکی ، به صداقت
به آنچه باید دید از نجابت
سلام به قرآن و صوت زیبای قاری آن
سلام به یوسف و زلبخای زمان
ندارم امروز رهایی ز غم که ندارد جدایی ز من
چه زود خاطری ای زمان
چه زود فراموشی هر زمان ،
به آنچه نداری دگر دست به آن
نکشم کنار پا را ، نذارم جدا دست یا را
که دل دادم به برش ، سر خواهم ز سرش
آنگاه دست خسته ی دل را در گرو انگشتان کشیده و نازش آرام سازم
و قدمها را در کنار پاهایش استوار

و پر کشیم بی بال به سوی سرزمینهای دور به

سوی آسمان،
به سوی خدا
و ماند گردمان بر آسمان ، رنگارنگ ، از هفت رنگ ،

از هفت شهر عشق ، همچو

رنگین کمان

دریاب

daryayetanhaei — Thu, 27 Aug 2009 13:17:54 GMT

مرا درياب ، مرا زينگونه عاشق بودن
مرا زين عمر رفته
مرا زين آب رفته
مرا زين عشق مرده
مرا در فرشي کهنه
مرا زين خاک غربت
مرا در عشق مردن
مرا بي غصه درياب
درين سراي مرده و تنگ
جدا از هرچه نيرنگ
درياب
مرا درياب

آخرین گفته های ............

daryayetanhaei — Thu, 27 Aug 2009 06:15:03 GMT

حقيقت زندگي يک چيز است ،
و آن روياي دوست داشتن
دلم روياي عشقت داشت
ولي دوست نمي داشتت

آه خدایا ...

daryayetanhaei — Thu, 27 Aug 2009 06:09:47 GMT

آ خدايا ...
تنهاييم را ببين ، درد کشيدن و رنج غصه هايم راببين
چاره خواهم ز درگاهت هر بهار ، گر شماري رسد تا به هزار
ملتمس و سينه سوزم در فراغش
از تو خواهم که باشم در کنارش
تنها يک دم تا که بوسم کف پايش
به اشک چشم و خرم آن ناز و ادايش
اي بزرگ ، اي کريم ، اي رحيم ،
تا به کي اين ره را تنها رويم
هرچه باشد مسلهت خوش پذيريم
شکوه داريم اما آن را هم پذيريم
گر که گويي عشق را دوري پذير
ناز و عشوه کم کن، غم برگزين
لال گردد زبان و حرف پذيرد
دل رود زين معبد و کنجي گزيند
تا که ره هموار و دل استوار
که تو خواهي و خواهاني و قادر ، متعال
که تو هستي ياري رسان و منجي عاشقان
هر چه داريم از اين دل و ديده هست از برايت
هيچ جز عبد و شکر معبود نباشد از برايت
گر مناجات دل سوداي عاشقي است
گر تمام وجود و تن تنها عاشقي است
اين تو خواهي ، که دل دادي به من
اين تو کردي و اوردي سر به سر
که من بنده اي بيش حقيرم
کز مسلهت و خواست تو کي غير پذيرم
پس بده به من آنچه ستاندي

غريبه ، آشنا

daryayetanhaei — Tue, 25 Aug 2009 19:29:18 GMT

آشنايي را ديدم ، نشناختمش
گذشتم از کنارش ، دور بود فاصله ها
صدايش را مي شنيدم ، اما بي آوا در سکوت
رهايش کردم ، در آغوشم ماند
صدايش کردم ، رو برنگرداند
نگاهش کردم ،
اما نبود آنچه که من با دستانم
در پي لمس آواي نگاهش ،
در پي گرد پايش
بر کاغذي بي خط و قلمي بي جوهر
مي نگاشتم و انگاشتم که حضور دارد....

حضوري سبز ، آبي ، گرم ، نرم در نگاهش
حضور را شنيدم ، صدايش را ديدم و نگاهش را لمس
حضوري همچو سکوت ، همچو پر کاه
چون شمع در شب تار ، همچو گل لاله
حضوري همچو شب در جاده اي بي انتها
حضوري چون خط سفيد در پس يک نگاه
همچو بوييدن عطر ياس در شامگاه
بود همه ي اينها
اما آنچه که ديدم ، شنيدم و در آغوش کشيدم
نبود جز تنهايي ، به اندازه ي يک دريا

انتظار

daryayetanhaei — Sat, 22 Aug 2009 06:44:40 GMT

تعطيل روز جمعه را به انتظار مي نشينيم
که شايد کسي ، روزي ، ز دياري بيايد
و فقط مي نشينيم به انتظار
که اينگونه راحت انگاريها را به اسم فرج
به خيال ، مي پذيريم و به دل مي خريم
اما آنکه موعود است و معبود اين جاست ، همين جا
در اين نزديکي ، آشيان دارد در اين آبادي ، در اين سبزي در بهار
در پي زمستانهاي سرد و پسش گرما و حلاوت است و ميوه ي تر
که گذشت را مي چشد ب زردي پاييز و تندي باد خزان

چشم مي بندد از ترس خاک ريزان و برگ برگ شدن درختان در بهار
تا که خواب بيند يک زمستان باز رسيدن بهار را
نو شدن ، تازه گشتن و با سبز به جشن و سرور نشستن
پس اين تغيير و دوباره گشتن را چطور نتوان ديد با انتظار فرج

مرگ بی مرگی

daryayetanhaei — Fri, 21 Aug 2009 07:34:18 GMT

_{کاش مرگ بی مرگی آسان بود
کاش ترک بی برگی آسان بود
کاش نیش زدن زنبور زرد نبود
کاش هرجه تلخ ، عسل بود
کاش غم می زایید هربهار
کودک نو شکفته از هزار
کاش شادی نبود مرگ بود
کاش قطره ای اشک جای تگرگ بود
کاش موج نبود دریا آبش از تگرگ بود
کاش قصه ی غصه هایم روی برگ بود
آمدن بود اما بی مرگ بود
رفتن داشت کاش بی برگ بود
ساختن دنیا را اشک بود
کاش پری قصه هایم بی مرگ بود}

تقدیم به پدر

daryayetanhaei — Mon, 06 Jul 2009 06:44:18 GMT

علی ای همای رحمت ، مظهر عشق و عدالت
تو چه آیتی خدا را
که نشاندی به بستر عشق فاطمه دخت اخا را
تو بزرگی و سرور
نور چشم پیغمبر
فاتح بدری و خیبر
وقتی پا بر زمین نهادی
زمین در دست خود گم شد
به گله پیش خداوند
ز عجز در توان خود گفت
که چنین قامت و هیبت
نگنجد در خاطر من
این چنین طالع رخشان
نبوده به خاک عمرم
ز عدن تا به گلستان
ز من بگذر ای خداوند
که من پوچم
تنی فرسوده به خاکم
خداوند چو این گله ز ارض دید
بنشاند ارض را به پیشش
دستی ز سایه مهر
کشید بر خاطر پریشش
« علی روید ز مام خویش ز خانه ی خدایی
آندم گشوده گردد در ملک لا فتایی »
علی ای همای رحمت ، مظهر عشق و عدالت
که پدر بودی حسن را که پدر بودی حسین را
ای پدر پشت و پناهم
ای پدر شارح راهم
تو اسوه ی گذشتی که ز عمر خود گذشتی
دست گرفتی پای گرفتم
خم گشتی راه گرفتم
پیر گشتی ، من جوانم
قدر پیریت کی بدانم
بار الها بار خدایا
کز این عمر ، جوانی
قدر ، تاب و توانی
که دادی به لطف خویشتن
بستان کم کن رنج ندیدن

مرد ساحل

daryayetanhaei — Fri, 03 Apr 2009 07:02:18 GMT

تق و تق صدای ضربه های پای اسب درشکه و تکرار آنها بر روی سنگ فرش خیابان های خالی از نفس ، و کشیده شدن قوطیهای آویزان از درشکه روی زمین ؛ مردم شهر مثل روزای دیگه جلوی خانه هاشان منتظر رسیدنش بودن ، امروز هم آمد ولی تنها اسب و درشکه هستند که می روند ، دیگر از مرد جوانی که با شور همیشگی دست نوشته هایش را بین مردم صبح به صبح پخش می کرد ، خبری نیست .

اسب دهنه ی خود را بالا می کشد و با سر اشاره ای به درشکه که پشت سرم بیا و دم نزن ، درشکه هم کشان کشان خود را در پی اسب می کشاند ؛ می روند به سمت خورشید که تازه سر از دیوار دریا برآورده در جاده ی ساحل ، انگار به دنبال صاحب خویش می روند که امروز را صبح نکره ، حتما خواب مانده در ساحل ، ساحلی که تمام روز را در آنجا به نظاره می نشست ، اما به انتظار چه ؟

مردم شهر با دیدن آنها بی مرد جوان ، یک به یک به هم خیره و بی اختیار در پی آنها روان می شوند ، که شاید آخرین برگ از داستان عشق نافرجام او را که هر روزه قسمتی از آن را برایشان می نبشت و به درب خانه هاشان می آورد ، ببینند و بخوانند ، تا بفهمند که مرد جوان بود که معشوقه اش را ترک کرد یا که نه معشوقه بود که عاشق خویش را تنها گذاشته ...

حال صداهای پاها از اسب و درشکه و زنگ های دوان به دنبال آنها به صدها پای نگران مردم شهر در پی آنها رسیده و هر خیابان و هر برزن بیش از پیش می گردد . همه می روند اما آیا در ساحل می یابند مرد جوان را که کلبه ای چوبی در آنجا از برای خویش داشت با باغچه ای از گلهای لاله سرخ و لیلیوم ، که در یک برگ از برگ های عشق نوشته هایش این را از زبان معشوقه اش گفته بود که : « لاله ی سرخ . لیلیوم خیلی دوست دارم » و همه می دانستند که اینها برای چست .

هر خیابان که به ساحل نزدیک می شدند تعداد نفسها بیشتر می گشت ولی صدایی جز دم هایشان از آنها بر نمی آمد ، حتی جرات به زبان آوردن آنچه در دل داشتند و در سر می گذراندند را نداشتند ، چرا که در آخرین برگ از داستان ، مرد جوان فردا را روز پایان عشق خود خوانده بود که خواهد نوشت پایانی بر داستان خود .و همه با دلهره ای خاص منتظر دیدن برگ آخر از داستان او بودند .

حال خیابان ساحل و حتی خود ساحل را می توانست دید ، تنها چند صد متری بیش فاصله نبود ، همه برگ دیروز از داستان را به یاد دارند که ؛ « خواهد آمد ، بر اسبی سفید ، در سپیده دم و دمی خواهد ماند در کلبه ام و عشق بازی کند با معشوق خویش و من در پای ساحل غزل از عشق خواهم سرود ، آواز از ته دل خواهم خواند برایشان که و ساز دل را با نوای قوهای عاشق هم ساز نمایم . »

همه چشم انتظار دیدن آنچه او ساخته و پرداخته بود در سالیانی که در این شهر در لب ساحل خانه داشت و زندگی خویش را از طریق فروش بر گه های داستان خویش می گذراند ، بودند که چه می شود سرانجام این داستان ، و این مرد که آیا باز داستانی بعد از آن خواهد داشت برایشان .

خیابان به انتها رسید ، اسب ایستاد و درشکه ماند ، مردم هم در پی آنها ، چرا که از سمت ساحل کسی یا چیزی در بین تیغه های آفتاب رخ می نمود ولی تشخیص آن مشکل بود ؛

آیا مرد جوان است ؟ نه او که گیسوانی به این بلندی نداشت ! .... یک زن است ، آره یه زنه ... اونجا رو یکی دیگه هم هست ، ولی اون دیگه مرد ، آره یه مرد ، خودشه نه اون که به این چاقی نبود ، بیچاره پوست و استخون بود.... راست می گه .... پس اون دیگه کیه ؟ .... نمی دونم ...

همه ی اینها را مردم که حال لب باز کرده بودند می گفتند ولی باز سکوت کرده و آرام به حرکت در آمدند ، دیگر در چند قدمی آنها بودند ، و دیدن آندو را با هم و بی مرد جوان ، همه می جستند مرد جوان را در نگاه آن زن ، و می جستند جواب هزاران سوال را با نگاه در چشمان آن زن ، آره خودش بود ، همونی که در برگی از برگ های داستان ، شرح صورت و اندامش رفته بود : « قد متوسط ، صورتی نیمه کشیده ، پوستی گندم گون ، چشمانی روشن ، به مثال دو کره ی زمین ، بینی کوچولو و گیسوانی بلند تا پشت کمر حتی پایین تر ، ابروانی ناز که به شیطنت خنده هاش کمک می کرد ... »

همه شناختند دختر داستان را ، ولی نشناختند مرد همراه آن را ...

سکوت کرده و خیره به دریا ایستادند ، تنها صدای قوی تنهایی را از وسط دریا می شنیدند ، که به تنهایی آوای مرگ قوی عاشق را سر می داد .