دریای تنهایی

به نام خورشید به نام دریا به نام ماهیهای دور مانده از آب ، به نام خوبی به نام بدی ، به نام آنچه می ماند به نام خوبی و بدی به جا، به نام زشتی به نام زیبایی ، به نام هرچه تو از آندو به من دادی ، به نام ساحل بدون موج ، به نام برکه های بدون قوهای وحشی ، به نام پریسان من ، پریسان اویی پر رنگ تر از من .

به نام لحظه ی عشق که خواندش برایم ، به نام زیبایی که رخ نداد به برم ،به نام عبور از آندم که دیدمش هراسان در رویایی که می بلعیدش موجودی اندر سیاهی جسمش ، به نام آن جاده که جدا نمود از منش با رفتنش ،

به نام دیواره های خط کشیده از سنگ ، خاک ، هوا ، عطر باران ، و چک چک های آب ، به نام آندم که کشیدمش به برم که نمود فراخ سینه ی دلش ، به نام خنده های ریز و کوتاه ، قهقه های شیرین و کشدار ، به نام سرمای گل که گرمش ساخت اشک دل ، به نام گرمای دل که نشاند ما را بر بال پرواز ، بر تخته سنگی دردل باد درآب و آواز ، در سایه ی خورشید ، در تیغ نگاه ، در سکوت در بهشتی رویایی که تمام غمها و کینه ها پر کشید .

آبشار سد رویایی که اولین خنده ها ، جرأت لمس نگاه ، نزدیکی و آغاز شیطنت و بچگی ، همه را با گوشه ای آب ، قطره ای از شادی به ما دادی ، و نشاندی دلش در بر دلم ، سراندی همچون ماهی دور مانده از آب در دریای دل ، که مانده بود عمری در تنگی تنگ ، هر چند بلوری اما از اجبار و زوری ، کرده بود لحظه ها سپری با سپری از اعتماد ، غرور و حس تعهد به عشقی دروغی در دنیای دروغین که گر راست نمودی به هر کس باور ندارد راستی ، که همه دارند کاستی ، که نباشد به دور از کجی و نا راستی ، اما پریسان من راست نمود آنچه دروغ می نمود ، آنچه سعی داشت دروغ بنماید ، آنچه راست بود در پرده ی ناراستی ها .

حال امروز مرا برد پای میز محاکمه ، که چرا بردیم به آنجا ، که دیگر نتوانم روم به هر جا ، حال نشین و نشان باز آنروز را در روبروی چشمان ، آیا نداشت ارزش رفتنش به هر جا ؟ آیا نداشت مرگ تلخی ها ؟ آیا نکاشت بذر خوبی ها ، شادی ها و سخت دل کندن ها ، مگر نبود او که در آغاز راه رخ کج نمود ، رو سرخ و ابرو درهم ؟ و عبور از آن لحظه ها مرا مست دیدن مستی چشمانش که مشتاقانه بیشتر دیدن را از من می خواست ، بیشتر بودن می خواستم ،آهسته رفتن می خواست و تند کام گرفتن می خواستم ، لحظه ای سکوت می خواست و هزاران لحظه بودنش خواستم ، رویدن لحظه ی را نشانم داد و پاییدن آن را خواستم ؛

حال های مردم شهر عشق ، فریاد این دل را شما به گوش آن که برد دلم رسانیدش که تنها یک پیغام دارم برایش :

می آغازم زندگی را ، می انگارم هزاران بار آن لحظه ها را ، فریاد می زنم آن خوشی ها تنها :

به نام جدایی

به نام تنهایی

چرا که تنها یاد آن لحظه از عشقت مرا پر ، یاد آن دم با تو بودم لبریزم ، گرمی نفسهایت تحمل سرمای پیرامون را آسان ، شیرینی رساندن خط لبانت مرا برای گذشتن از هر شیرینی با چشیدن جای پایشان دل گرم ، و آوای چنگ زدن و رقصیدن گیسوان در هو هوی باد و دستم عمری مرا از هر نوع چنگ و ساز و آوازی غنی ،

ای بلند بالا و سمین ساق و رنگین مو و گندم گون ، ای خوب ، زیبا و دلربا ، کنم یاد آن یاد ها را عمری یاد ، و ندهم دل به دست باد ؛

روم زین دیار و کنم هر دم از آن که داد عشق را به من یاد ، و نشینم بر عشقت و نشانم نشانش را بر سینه ، رو و بدان که ندارم از هیچ کینه ، که خواهم باشی آسوده ، که نتوانم نشینم به برت و نگویم سخنان بیهوده ، و تنها بیازارمت ، پس ببخش به من این رسوایی ، و دان که نباشد در پیش هیچ سودایی جز عشق ، دوست داشتن و تو خواهی

پس می کنم آغاز پایان را ؛

به نام عشق

به نام جدایی

به نام تنهایی

آری تا به کجا ، ای پری دریایی که راهت را در خشکی می جویی ، تا به کی می خواهی چشمان دریا را تر نگه داری ، که خشکیده است دلش ، تنگیده است گلویش ، و گذر هوا نیز از این تنگه به تنگی اتفاق می افتد .

دیگر چرا دوست ، آخر چرا آشنا ، مگر نمی توان دوستت داشت ، مگر نمی توان عشقت خواست ، آنطور که دل می خواهد ، آنطور که دریا ابر می خواهد ، آنطور که ابر خورشید ، و خورشید رنگین کمان هفت رنگ را در پی این عشق بازی هایشان .و تر ساخت دنیا را ؛ هر چه هست از خشکی را ، سبز ساختش در پیش و خرم ساخت هوایش ، مگر نمی شود نطفه ای در ژرفای این دوست داشتن کاشت و بالید به بالیدنش ، رسید قد کشیدنش و خندید بر خندیدنش .

اما افسوس بر صدها افسوس که او نمی بیند ، او نمی خواهد که ببیند ؛

تو را خدای من و او خوانند ، پس ای خدای ما ، بگشا چشمانش را به قیمت بستن دیدگانم، و بنما به برش آنچه از دل می گذرد ، تا بیند آنچه در پس پرده اش پنهان است. و ببند گیسوانش را محکم در پای عهدی که نمی شناسش ، چه گویی که خودخواهم ؟ آری که تو را خواهم از پس آنچه برایم آشکار نمودی ، که مرا با این طایفه کاری نبود ، در پی رنگ این اطوارها مرا قماری نبود ، ولی دیگر نباشد جایز نگه داشتن آنچه تا به این اوان نگه داشته ام ، پس طاس قمار را به حدی به برش اندازم تا ته نرد عاشقی را برنده جز من نباشد ، تا ته قمار زندگی جز او برایم کس نباشد .

آری رنج این معصیت را به جان خرم ، که معصیت را روی از تو دارم ، و عذابش به جان خرم چرا که آسان تر از درد دوری او ، دوری تو نباشد ، پس یا خوان به برم او را یا خوان به برت ما را . که ما هردوآن خواهیم که تو خواهی ، ما هردو آن خواهیم که کس جز ما نباشد ، کس جز تو نباشد . پس خوانش به برم ، تا که کندم پر از رنگ می برش ، پس خوانش به برم .

آنگاه که رساند او ما را در بیابانی بی بر و نمود آنرا بهشتی و نهاد فرش آسمان را در زیر پایمان چون پر ، نشستیم به تخته سنگی اینبار خشک و نمود موسیقی فضا را باز از آب . پس خدایا اینبار او را و مرا در آنجا ما ساز ، یا که رشته ی زندگی هر یک از ما را قطع و از دنیای بی آب دور ساز.

اما حال چه ؟ لیلی ها را لی لی کنان باید دنبال کرد در خانه های 1 تا 9 همچو بازیچه ای ، و شیرین ها را به تلخی به کام کشید که دیگر کامی باقی ندارند در پی بیش کام نهادن هاشان . و تنها دل به آن خوش داشت که ما هم لیلی داریم و شیرینی ...

می روم و رفتن را جایز می دانم چراکه دیگر ندارم در این حوالی جایی ، دیگر نخوام ماند و خواهم راند ، کشتی دل را به ژرفنای دریای تنهایی ، چرا که بی کس ماندنم را او خواهد فهمید ، دوست داشتنم را خواهد دید و پسندید ، اویی که تنهاست و دارد هر چندی ابری که برایش بگیرید ، خورشیدی که صبحهایش را با رقص موجهایش آغاز کند و غروب های عاشقان را ، و همه ی اینها را ساحلی سازد که شاید روزی جای پای آن که را دوست می داشتش ، در طلوعی بر فرشی از سنگ ریزه ها که نهاده در زیر پایشان جشن بگیرد .

پس قرار ما آن روز صبح در ساحل تنهایی